Peter Meijknecht, afdelingsvoorzitter 1997 – 2001

 

We gingen op zoek naar een voormalig afdelingsvoorzitter om anekdotes uit het roemruchte 40-jarig verleden te gaan optekenen. Het is natuurlijk 2017 en dan gaat dat zoeken uiteraard op de moderne manier door het afstruinen van google en internet en linkedIn en wat niet al. Peter Meijknecht, was het doelwit.

Maar het viel toch niet mee aan contactgegevens te komen. Het helpt natuurlijk niet dat onze Meijknecht, met de voorletters P.A.M., een broer heeft die ook P.A.M. Meijknecht heet, maar dat is een professor in het privaatrecht, terwijl onze ex-voorzitter een arts is die directeur was van GGD Flevoland, toen hij nog werkte, want hij is intussen gepensioneerd.

Dan maar even Rob Beuse getekst, want die was na Meijknecht directeur bij de GGD. ‘Nee, helaas, die heb ik al jaren niet gesproken.’ Mailtje naar de Adviesraad Sociaal Domein dan, waar Peter Meijknecht in zit. Weer nada qua contactgegevens. Alleen wel een recente foto.


Peter Meijknecht

Vroeger, zonder internet en sociale media hadden we alleen het telefoonboek om mensen te vinden. En laat dat nu dat de methode zijn die succes geeft. Ongelofelijk: www.telefoonboek.nl levert zonder mankeren een adres in Almere Haven en een vast telefoonnummer op, wat we zonder veel fiducie intoetsen, want intussen hadden we al het gerucht gehoord dat Peter met zijn eega allang Almere als woonplaats had verlaten. Kennelijk zwierf dat oude adres en telefoonnummer nog doelloos op internet. Maar nee hoor, bingo.
‘Met Peter Meijknecht.’
‘Ha ex-voorzitter, met Otto Treurniet.’
‘Je stem klinkt nog net als toen.’
‘Ja, bij jou ook.’

‘’Mijn voorzitterschap

was een idee

van Hans Ouwerkerk’

En dus spreken we met de ex-voorzitter af in het WTC gebouw naast Almere CS. Een genoegen, zoals voorheen, want Peter Meijknecht is nog exact dezelfde aimabele persoon die hem zo uitermate geschikt maakte als afdelingsvoorzitter in roerige tijden.

Peter Meijknecht: ‘Het was een idee van Hans Ouwerkerk dat ik me kandidaat zou stellen voor het voorzitterschap. De zittende voorzitter stopte, er was behoefte aan een nieuwe. Ik was tot dan toe niet echt actief als PvdA-lid, maar ik kende wel van oudsher de kopstukken in de partij, zoals André Tierie en Wim Trieller, en destijds ook Nico van Duijn, die nu bij Leefbaar zit, want ik hoor – zoals dat in Almere heet – bij de pioniers. Ik ben in 1980 in Almere komen wonen.’

Die roerige tijden overigens, dat telde zowel lokaal als landelijk. We spreken over de jaren 1997 – 2001. Lokaal hebben we dan het debacle van 1992 en 1993 achter de rug van een weggestuurde burgemeester alsmede drie wethouders, waarvan twee van PvdA-huize, allemaal om verkeerde declaraties. Met voor de lokale PvdA-afdeling tumultueuze gemeenteraadsverkiezingen tot gevolg met gedoe over de kandidatenlijst en machinaties vanuit het landelijke PvdA-bestuur, door Felix Rottenberg. (Dat is de oorsprong van de nog steeds waarneembare aversie in Almere tegen Felix Rottenberg). Van de bijbehorende kandidaatstellende vergadering (8 december 1993) bestaat nog een heftige videoband met huilende mensen en een ter plekke aftredende beoogd lijsttrekker. In 1998 gaat de gemeenteraadsfractie die in 1994 uit de plaatselijke puinhopen opstond voor het eerst electoraal worden getest. Landelijk speelt de opkomst van Leefbare partijen in Hilversum en Utrecht waar Pim Fortuyn bij aanhaakt. Het is slechts één alinea, maar wie erbij was weet nog prima: nou en óf dat roerige tijden waren, speciaal voor de PvdA.

Hans Ouwerkerk moet hebben gedacht: we hebben een gemoedelijke, niet scherpslijpende mensenmens nodig om de gemoederen binnen de PvdA in Almere een beetje beneden kookpunt te houden. Peter Meijknecht past perfect in dat plaatje. Vonden klaarblijkelijk ook de leden, want de kandidaat-voorzitter werd het ook echt. Maar hij was veel tijd kwijt aan gedoe.

‘Onze partij

heeft meer

Lutz Jacobi nodig’

‘De kwestie die mij in mijn zittingsperiode het meeste tijd heeft gekost, is ongetwijfeld het uittreden uit de fractie van Henk van der Linden. Ik beschouw dat nog steeds als een persoonlijk falen, want alles wat ik in die tijd deed was er op gericht om Henk van der Linden voor de fractie te behouden. Ik was er als een soort mediator bij gevraagd om te proberen de conflicten tussen fractie en Henk te sussen. Dat is niet gelukt. Het werd Henk verweten dat hij met Leefbaar Hilversum was gaan praten, en vooral dat hij dat eerder had ontkend. Bijzonder jammer, de opkomst later van Leefbaar Almere geeft toch aan dat Henk een paar dingen goed zag aankomen. Als je Henk nu zou moeten typeren, zou ik hem vergelijken met Lutz Jacobi. Henk was een brandweerman die als geen ander in de fractie voeling had met onze natuurlijke achterban: de gewone werkende man (m/v). Mensen die dat hebben, missen we te veel in de partij. We zijn een doctorandussenpartij, die Jan met de Pet te weinig ziet staan. Dat vond ik toen, en eigenlijk vind ik dat nog steeds. In Leeuwarden zien ze dat ook zo, want daar zien we nu het Lutz Jacobi-effect. Dat is waar de PvdA meer van nodig heeft.’

‘Wat ik heb geprobeerd te doen, is de boel bij elkaar houden. Met Henk is dat niet gelukt, helaas. Ik heb ook geprobeerd de mensen die in 1994 boos de plaatselijke partij verlieten, om voortaan alleen nog als landelijk lid te boek te staan, die landelijke leden dus, heb ik geprobeerd terug te halen. Dat is in een aantal gevallen gelukt. Bij anderen bleek het vechten tegen de bierkaai.’

Het verenigingsleven zoals dat binnen de PvdA wordt beleefd, is niet helemaal zoals Peter Meijknecht het graag ziet. Muggenziften is iets waaraan hij een hekel heeft. Hij is ook geen lid meer, heeft dat min of meer bewust laten verwateren.
‘Wat hierbij ook meespeelt, is dat ik het woningbouwbeleid in Almere te weinig sociaal vond, hartelijk gesteund destijds nota bene door een PvdA-wethouder. Er was steeds ruzie met de woningbouwverenigingen, die toch altijd veel goed werk deden in Almere, maar door te veel marktwerking ging het in mijn ogen de verkeerde kant op. Ik ben ook absoluut niet van het conflict-model. Het lidmaatschap heeft daardoor voor mij niet veel betekenis meer, ik heb dat laten verwateren tot ik uiteindelijk werd uitgeschreven. Maar ik blijf mezelf tot de achterban rekenen hoor, want tot nu toe heb ik wel steeds PvdA gestemd.’

Misschien was het ook teveel gevraagd en geeft één vriendelijke voorzitter nog geen sociaalvaardige vereniging. Jammer. Misschien moeten we Peter Meijknecht tot sint juttemis erevoorzitter maken. Lid of geen lid, wat zullen we daarover nou muggenziften.

Otto Treurniet


Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page